13 Haziran 2014 Cuma

susan sontag'ın günlüğünden

25 mayıs (1949)

bugün bir şey düşündüm - öyle ortada ki aslında, her zamanki gibi apaçık ortada! birdenbire anlamanın saçmalığından başım döndü, sinirlerim boşaldı: istediğim her şeyi yapmaktan beni alıkoyan hiçbir şey, hiçbir şey yok, benden başka... kalkıp gitmemi engelleyecek ne var? yalnızca çevremin öz-dayatmalı baskıları, bana her zaman öyle güçlü geldiler ki onların kutsallığını bozmayı düşünmeye yeltenmedim bile... oysa aslında, beni durduran nedir ki? ailemle ilgili korkularım mı - özellikle annemle? güvenceyi ve mülkiyeti bırakamamak mı? evet, ikisi de, ama beni tutan gerçekler yalnızca bunlar... üniversite nedir? orada hiçbir şey öğrenemem, çünkü bilmek istediklerimi biriktirebilirim, şimdiye dek hep öyle yaptım, tek başıma, gerisi angarya... üniversite güvenlik demek, çünkü yapması kolay, güvenli olan şey... anneme gelince, açıkçası umurumda değil - onu görmek istemiyorum - eşya sevgisi - kitaplar ve plaklar - bu son birkaç yıldır içimde ağırlaşan yüklerdi - ama kağıtlarımı, defterlerimi ve birkaç kitabı küçük bir kutuya koyup başka bir şehirdeki bir depoya göndermeme, üzerime birkaç gömlek ve levis'ımı geçirdikten, paltomun cebine bir çift yedek çorap, biraz da para tıktıktan - ve dünyaya byrone'vari bir not bıraktıktan- sonra kapıdan çıkmama, otobüse atlayıp nereye istersem gitmeme ne engel olabilir, ne?
...
ne istersem yapabilirim!
tanrım, hayat muazzam!

Hiç yorum yok:

Yorum Gönder